Marie Paterová

Ze groeide op in het schilderachtige dorpje Kajlovec in de regio Moravië-Silezië, en in het nabijgelegen Hradec leidden het bezoek aan de kunstschool, de sfeer van de stad zelf en het kasteel haar naar een interesse in muziek en kunst. Ze trok door het somberder Opava, waar haar adolescentie werd verlevendigd door de School voor Toegepaste Kunsten, waar ze grafisch ontwerp studeerde. Daarna volgde de toelating tot de Academie van Beeldende Kunsten in Praag (AVU), in het atelier van Michael Rittstein. Later wisselde ze daar door de grillen van het lot vele ateliers af, waarvan waarschijnlijk het belangrijkste het atelier van Vladimír Skrepl was, die de betekenis van haar werk deed ontwaken. Tegelijkertijd, kort na school, zoekt ze haar verankering in de wereld en de maatschappij, die ze weerspiegelt door middel van schilderkunst, tekst en diverse andere media.
***
Ze vangt de betekenis op tijdens het zwerven, in het zich bevinden op verschillende wegen, aan hun uiteinden en bij de terugkeer naar het midden. De reis wordt begeleid door de gebruikelijke symbolen en citaten die onderweg voorbijflitsen. Ze verschijnen op de telefoon of op reclameborden langs de wegen. Woorden worden vormen en vormen worden woorden, en soms vormen ze een bekend gezicht. Het oneindigheidssymbool vertegenwoordigt paden, steegjes, doodlopende wegen die om het centrum van de persoonlijkheid heen cirkelen en toont metaforisch de blik op het “reizen” vanuit vogelperspectief, alsook vanuit verschillende momenten op een specifiek pad.
***
Moeiteloze onderdompeling (tentoonstellingstekst)

Vanuit een plek en een tijd waar de stemming en het initiatief om ergens in te duiken ontbreken, in het veilige fort van de latente depressie, ontstaat de mogelijkheid om deze toestand naar een andere ruimte te verplaatsen. Verwachtingen van een verandering van omgeving zijn er voor de zekerheid niet meer, zoals men door verschillende beproevingen heeft geleerd deze verdediging tegen de betovering. Voortdurend vluchten van zichzelf, inclusief de eigen meningen en relaties, het verlangen naar een nieuw begin, de wens om alles te wissen en het opnieuw te proberen, beter. Maar de innerlijke configuratie, die verandert geen enkele vlucht, en voor een herinstallatie hebben we noch de tijd noch de energie. Dus hooguit misschien uitrusten, die processen stopzetten, op adem komen, onder water uithuilen, even in die blauwe kleur blijven en op een dag, wanneer we er klaar voor zijn en de omgeving gunstig is, de demonen inzetten in de strijd om onze eigen zielen.