Jan Turner

W latach 1993–1998 studiowałem na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze (AVU) u prof. Demartiniego i Kokolii. W swojej twórczości zajmuję się przede wszystkim rzeźbą przedmiotową, uzupełnioną rysunkiem i sporadycznie malarstwem. Pracuję z powszechnie dostępnymi materiałami, które niosą własne znaczenie i są zrozumiałe również poza kontekstem sztuki. Staram się tworzyć obiekty z naciskiem na kulturę kompozycyjną i silną metaforyczność, która ma subtelnie przesuwać postrzeganie rzeczywistości. Wskazuję na to, że nasza interpretacja świata jest kruchym porozumieniem, narzędziem do jego zrozumienia. Często pracuję ze sprzecznością znaczeniową lub błędem jako obrazem granic ludzkiego poznania. Wskazuję na to, że świata nie można w pełni zrozumieć. To, co rozumiem i potrafię opisać, jest jedynie przestrzenią języka, który stworzyliśmy. W ostatnich latach zajmuję się fenomenem artystycznego narcyzmu i badam jego funkcję, korzyści oraz pułapki w kontekście twórczości. W rysunku daję się prowadzić nieświadomości. Jest bezpośrednio egocentryczny i odsłania mój nieświadomy stosunek do świata. Sporadyczne malarstwo jest wariantem twórczości obiektowej.